متوپرولول

متوپرولول در درمان آنژين صدري مزمن،كنترل زيادي خون(به تنهايي يا همراه با ساير داروهاي كاهنده فشار خون) وپيشگيري از انفاركتوس مجدد ميوكارد مصرف مي‌شود.

مسدد گیرنده های بتا آدرنرژیک. در دوز پایین، گیرنده های بتا-۱ اختصاصی قلبی را مهار می کند. اثر ناچیز یا بدون اثر بر روی گیرنده های بتا-۲ دارد.

حدود 95 درصد دارو از مجراي گوارش جذب مي‌شود. پيوند اين دارو به پروتئين كم است. متابوليسم دارو كبدي و نيمه‌عمر آن 7-3 ساعت مي‌باشد. زمان لازم براي رسيدن به اوج اثر از راه خوراكي 4-6 ساعت و از راه تزريق وريدي 20 دقيقه است. دفع دارو از راه كليه (10-3 درصد دارو به صورت تغييرنيافته دفع مي‌شود)

اين دارو در شوك قلبي، نارسايي آشكار قلب، بلوك قلبي درجه دو يا سه دهليزي-بطني، برادي كاردي سينوسي و كاهش فشار خون سيستوليك به كمتر از 100 ميلي‌متر جيوه(براي پيشگيري از انفاركتوس مجدد ميوكارد)‌نبايد مصرف شود.

برادي كاردي علامتي (سرگيجه)، اسپاسم برونش(اشكال در تنفس يا خس خس سينه)، نارسايي احتقاني قلب(تورم مچ پا و اندام‌هاي تحتاني، تنگي نفس)، افسردگي رواني و كاهش گردش خون محيطي(سردي دست‌ها و پاها) با مصرف اين دارو گزارش شده است.

مقدار مصرف انسولين و داروهاي خوراكي پايين‌آورنده قند خون، هنگام مصرف همزمان با اين دارو بايد تنظيم گردد تا از كاهش بيش از حد قند خون جلوگيري شود. در صورت مصرف همزمان داروهاي مسدودكننده گيرنده بتا-آدرنرژيك با داروهاي مسدودكننده كانال‌ها كلسيمي يا كلونيدين، اثرات كاهش فشار خون ممكن است تشديد شود. مصرف همزمان داروهاي مهاركننده مونوآمين اكسيداز با اين دارو (مانند فورازوليدون و پروكاربازين) به علت امكان افزيش شديد فشار خون، توصيه نمي‌شود. در صورت مصرف همزمان اين دارو با آمين‌هاي مقلد سمپاتيك كه داراي فعاليت بتا-آدرنرژيك هستند، ممكن است اثرات هر دو دسته دارو كاهش يابند. گزانتين‌ها در صورت مصرف همزمان با اين دارو ممكن است موجب مهار اثرات درماني هر دودسته دارو شوند. همچنين، كليرانس تئوفيلين افزايش مي‌يابد.

1- مصرف اين دارو در موارد زير بايد با احتياط فراوان صورت گيرد: سابقه آلرژي، آسم نايژه‌اي، آمفيزم يا برونشيت غير آلرژيك، نارسايي احتقاني قلب، ديابت، پركاري تيروئيد، افسردگي رواني يا سابقه ابتلاء به آن.
2- مقدار مصرف اين دارو در سالمندان بايد بر اساس پاسخ بيمار تعيين شود. زيرا از يك طرف به علت كاهش حساسيت اين بيماران به اثر دارو ممكن است افزايش مقدار مصرف لازم باشد و از طرف ديگر به علت كاهش توانايي متابوليسم و دفع دارو، كاهش مقدار مصرف ممكن است ضرورت يابد.
3- در بيماران مبتلا به عيب كار كليه، مقادير مصرف متوپرولول بايد كاهش يابد.
4- در صورت بروز افسردگي ناشي از اين دارو، مصرف آن بايد قطع شود.
5- اگر بعد از يك دوره درمان طولاني با اين دارو قطع مصرف آن ضرورت پيدا كند، بايد به تدريج و حداقل طي سه روز تا دو هفته مصرف دارو قطع شود. در طول اين مدت، بيمار بايد از فعاليت‌هاي شديد بدني پرهيز كند تا خطر بروز انفاركتوس ميوكارد يا آريتمي به حداقل برسد. اگر پس از قطع مصرف دارو، علايم قطع مصرف بروز كرد، بايد مصرف دارو را به طور موقت مجدداً شروع نمود و به دنبال بهبود بيمار، مصرف دارو را با احتياط قطع كرد.
6- در طول مصرف اين دارو، پيگيري عملكرد قلب، تعيين نبض، اندازه‌گيري فشار خون و ثبت نوار قلبي و اندازه‌گيري ضربان قلب ضروري است.

1- هيچ يك از نوبت‌هاي مصرف اين دارو نبايد فراموش شود، به خصوص اگر روزي يك بار مصرف مي‌شود.
2- اين دارو، زيادي فشار خون را درمان نمي‌كند، بلكه آن را كنترل مي‌نمايد. مصرف آن ممكن است تا پايان عمر ضروري باشد.
3- مصرف دارو حتي در صورت احساس بهبودي بايد ادامه يابد.
4- در صورتي كه يك نوبت دارو فراموش شود، به محض به ياد آوردن آن نوبت بايد مصرف شود. ولي اگر تا زمان مصرف نوبت بعدي 4 ساعت باقميانده باشد، از مصرف آن نوبت بايد خودداري شده و مقدار مصرف بعدي نيز دوبرابر نگردد.
5- در بيماران مبتلا به ديابت، با مصرف اين دارو علائم كمي قند خون ممكن است پوشانده شود يا غلظت قند خون افزايش پيدا كند يا كاهش قند خون طولاني شود.
6- از مصرف اين دارو با ساير داروها، به ويژه داروهاي مقلد سمپاتيك كه نياز به نسخه پزشك ندارند، بايد خودداري شود.
7- قبل از قطع مصرف دارو، بايد با پزشك مشورت شود.
8- به علت احتمال بروز سرگيجه، خواب‌آلودگي و منگي، هنگام رانندگي يا كار با وسايلي كه نياز به هوشياري دارند، بايد احتياط نمود.