دی اتیل اتر

اتر به عنوان داروي بيهوش كننده مصرف مي‌شود.

حداقل غلظت آلوئولي (MAC)اتر 92/1% است.

در بيماران مبتلا به ديابت، عيب كار كليه ، افزايش فشار مايع مغزي – نخاعي و بيماري شديد كبد نبايد مصرف شود.

تحريك مخاط تنفسي، اسپاسم حنجره، كاهش شديد فشار خون، افزايش شديد دماي بدن و تشنج از عوارض جانبي اتر است.

اتر با داروهاي شل‌كننده عضلات تداخل دارد.

. مصرف اتر در شرايط گرم و مرطوب براي بيماران تب‌دار توصيه نمي‌شود. در اين موارد اتر ممكن است باعث ايجاد حركات تشنجي بخصوص در كودكان و بيماراني كه آتروپين دريافت كرده‌اند ، شود.
2. هوشيابي بعد از بي‌هوشي طولاني مدت با اتر آهسته بوده و استفراغ بعد از بيهوشي شايع است.
3. اتر در غالب موارد باعث تحريك سيستم تنفسي مي‌گردد.

مصرف آتروپين و يا ساير داروهاي مشابه براي كاهش ترشحات بزاق و برونش توصيه مي‌شود.