فولینیک اسید

لوکوورین پادزهر مسمومیت با آنتگونیست های اسیدفولیک مانند پیریمتامین،متوترکسات یا تری متوپریم می باشد. لوکوورین جهت جلوگیری از مسمومیت شدید ناشی از مصرف بیش از اندازه متوترکسات یا درمان با مقادیر زیاد این دارو مصرف می شود. همچنین لوکوورین برای درمان کم خونی های مگالوبلاستیک ناشی از اسپرو، کمبودهای تغذیه ای، آبستنی و شیر خوارگی که درمان با اسیدفولیک خوراکی در مورد آن عملی نیست، به کار می رود.

لوکوورین ممکن است از طریق رقابت با متوترکسات در انتقال به داخل سلول مانع اثر متوترکسات روی سلول های مغز استخوان و دستگاه گوارش شود اما ظاهراً بر مسمومیت کلیوی ناشی از مصرف متوترکسات بی تاثیر است.

لوکوورین پس از مصرف خوراکی به سرعت جذب شده و مقادیر متوسطی از آن از سد خونی- مغزی عبور می کند و به مقدار زیاد در کبد تجمع می یابد. طول مدت اثر آن 6-3 ساعت است. میزان 90-80 درصد دارو از طریق دفع می شود.

در صورت وجود کم خونیپرنیسیوز یا کمبود ویتامین B12 نباید مصرف شود.

به صورت نادر بثورات ، کهیر، خارش و خس خس سینه ناشی از مصرف دارو گزارش شده است.

مصرف مقادیر زیاد لوکوورین ممکن است اثر ضد تشنج باربیتورات ها، هیدانتوئین و پریمیدین را خنثی کند. استفاده همزمان لکوورین با فلورواوراسیل ممکن است ضمن افزایش اثرات درمانی آثار سمی فلورواوراسیل را نیز افزایش دهد. اگر چه این دو دارو ممکن است در مواردی با هم مصرف شوند.

1- در نقص کار کلیه به علت اشکال در دفع متوترکسات خطر مسمومیت افزایش خواهد یافت و ممکن است منجر به ضعف شدید مغز استخوان و التهاب مخاط ها گردد.
2- لوکورورین ممکن است دفعات بروز حملات صرعی را در کودکان مستعد افزایش دهد.

در صورتی که یک نوبت مصرف دارو فراموش شد به پزشک مراجعه گردد مصرف مقادیر اضافی لوکوورین ممکن است لازم باشد.