پرامی پکسول

ضد پارکینسون (آگونیست دوپامین غیر ارگوت).
بیماری پارکینسون ایدیوپاتیک

دارو از طریق تحریک رسپتورهای دوپامین (D2, D3) در ناحیه اجسام مخطط سبب فعالیت رسپتورهای دوپامین در ناحیه اجسام مخطط و جسم سیاه می شود.

دارو پس از مصرف خوراکی به خوبی جذب شده، دارای فراهم زیستی حدود 90% می باشد. دارو به میزان 15% به پروتئین های پلاسما متصل می شود. نیمه عمر دفعی دارو 8-12 ساعت می باشد.

فراموشی، آستنی، گیجی، سرگیجه، رویاهای آشفته، دیستونی، دیس کینزی، سندروم اکستراپیرامیدال، تب، هالوسیناسیون، هیپرتونی، بی خوابی، واکنش های پارانوئید، درد قفسه سینه، ادم ژنرالیزه، ادم محیطی، هایپوتانسیون اورتوستاتیک، اختلال تطابق، دوبینی، رینیت، بی اشتهایی، یبوست، خشکی دهان، کاهش میل جنسی، بی اختیاری ادراری، عفونت دستگاه ادراری، آرتریت، میاستنی، پنومونی، اختلالات پوستی.

الف- سایمتیدین، رانیتیدین، دیلتیازم، کینیدین، وراپامیل، تریامترن ممکن است سبب کاهش کلیرنس پرامی پکسول شوند.
ب- آنتاگونیست های دوپامین مانند بوتیروفنون، متوکلوپرامید، فنوتیازین، تیوتیکسن ها ممکن است سبب کاهش افیکاسی پرامی پکسول شوند.
ج- مصرف همزمان این دارو با لئودوپا ممکن است سبب افزایش حداکثر سطح پلاسمایی لئودوپا گردد و در نتیجه تنظیم دوز لئودوپا ضروری است.

-احتیاط مصرف در موارد زیر: اختلال عملکرد کلیوی، دیسکینزی.
-در صورت مصرف همزمان با سایر داروهای خواب آور و داروهایی که سبب افزایش غلظت پرامیپکسول می شوند باید با احتیاط مصرف شوند.
-قطع مصرف داروباید توسط پزشک انجام گیرد.

-به منظور افزایش تحمل به عوارض جانبی، بهتر است مقدار مصرف این دارو به تدریج افزایش یابد.
-مصرف همزمان الکل با این فراورده سبب افزایش ضعفCNS می شود.
-غذا تاثیری بر میزان جذب ندارد، اگرچه می تواند زمان رسیدن به حداکثر اثر را به تاخیر اندازد.
ازشکستن یا خرد کردن قرص های پیوسته رهش خودداری کنید.
این دارو می تواند سبب کاهش فشارخون وضعیتی شود. بنابراین به بیمار توصیه می شود هنگام برخاستن احتیاط نماید.
-این دارو نی تواند سبب هالوسینیشن شود.
بیاور از فعالیت هایی که به تمرکز و هوشیاری نیاز دارند، مثل رانندگی و مار با ماشین آلات باید اجتناب نماید.
قطع مصرف دارو باید حتما تحت نظر پزشک و دوره ای صورت گیرد.