تترابنازین

‎تترابنازین متعلق به دسته داروهای نورولوژیک می باشد و در واقع یک تخلیه کننده ی مونوآمین مرکزی است. در کنترل درمان بیماری هانتینگتون، سندرم tourette و tardive dyskinesia ، مورد استفاده قرار می گیرد .
‎فرم دارویی موجود
‎این دارو به صورت قرص خوراکی در دوز های ۱۲/۵ و ۲۵ میلی گرم تولید شده است و با نام تجاری xenazine مشهور است.

مکانیسم اثر این دارو ناشناخته می باشد. اما با مهار برگشت پذیر گیرنده های (versicular mono amine transportorter type2) VMAT2 می تواند باعث کاهش دریافت مونوآمین توسط وزیکول های سیناپسی شده و در نتیجه منجر به کاهش ذخیره ی مونوآمین گردد.

متابولیسم این دارو کبدی می باشد و از طریق سیستم CYP450 (2D6 و 1A2) انجام می شود .
‎عمده دفع دارو از طریق ادرار و درصد کمی از راه مدفوع می باشد .
‎نیمه عمر تترابنازین ۵-۷ ساعت می باشد .
‎نکته: در افراد با نارسایی کبدی نیمه عمر تترابنازین افزایش می یابد .

‎عوارض شایع :
‎بی خوابی، اختلال در خواب، خستگی، افسردگی، کند شدن حرکات، اضطراب، زمین خوردن، تهوع، عفونت تنفسی، افزایش حساسیت، آتاکسی یا عدم هماهنگی عضلات، علائم شبه پارکینسون، استفراغ، خون مردگی و کبودی سطح بدن، کاهش اشتها، رفتار وسواس گونه، سرگیجه، مشکلات مفصلی، سردرد، برونشیت، تنگی نفس، اختلال در بلع و اختلال در دفع ادرار
‎عوارض جدی :
‎اقدام به خودکشی، افسردگی شدید، افزایش QT در نوار قلبی، سندرم نورولپتیک بدخیم، آکاتزیا، پارکینسون، تاردیو دیسکینزی، آسپیراسیون
‎نکته: در صورت بروز این عوارض، نیاز به کاهش دوز یا حتی در صورت نیاز قطع دارو می باشد .

‎تداخلات دارویی :
‎این دارو با داروهایی که متابولیسم آن ها از طریق CYP2D6 می باشد ، دارو های سرکوب کننده ی سیستم عصبی ، داروهایی که اثر هایپریدولاکتینمیک دارند و داروهایی که منجر به افزایش QT در نوار قلبی می شوند تداخل دارد .
‎منع مصرف همزمان :
‎سیزاپراید، دوتترابنازین، دروندارون، ایزوکربوکسازید، لینزولید، فنلزین، پیموزاید، پروکاربازین، کینیدین، داروهایی مهار کننده ی مونوآمین اکسیداز (MAOI) مانند راساژیلین، سلژیلین، تیوریدازین و ترانیل سیپرومین
‎مصرف همزمان با احتیاط و پیگیری :
‎آمیودارون، آمی تریپتیلین، آناگراید، آرسنیک تری اوکسید، آسناپین، آزیترومایسیسن، بوپرنورفین، کلروکین، سیتالوپرام، کلاریترومایسین، کلوزاپین، کدئین، دروپریدول، افاویرنز، افدرین، اریترومایسین، اتانول، فلوکستین، هالوپریدول، هیدروکسی کلروکین و بسیاری از داروهای دیگر ( دارو های ضد افسردگی و سرکوب کننده ی سیستم عصبی، آنتی بیوتیک ها و ...)

‎منع مصرف :
‎-در بیمارانی که مبتلا به افسردگی می باشند یا سابقه ی اقدام به خودکشی داشته اند.
‎-حساسیت به تترابنازین، نقص مادرزادی قلبی (Long QT Syndrome)، آريتمی، نارسایی کبدی، افراد با نقص cyp2D6
موارد احتیاط:
در افراد با سابقه ی افسردگی، افکارخودکشی، سندرم نورولپتیک بدخیم، سرطان پستان، اختلالات الکترولیت، سابقه ی فامیلی قلبی، برادی کاردی، سکته ی قلبی اخیر و CHF
‎

‎-در مدت مصرف این دارو احتمال بروز افسردگی و افکار خطرناک مانند فکر خودکشی در بیمار وجود دارد . لذا در صورت مشاهده ی تغییرات خلق و خو و یا چنین افکاری در بیمار باید فواید و مضرات ادامه ی مصرف دارو توسط پزشک ارزیابی گردد.
‎همچنین به بیمار یا همراه وی توصیه های لازم در مورد احتمال بروز افسردگی و راهکار های مناسب جهت کاهش خطرات ناشی از آن ارائه گردد .
‎-وضعیت بیمار بصورت منظم از نظر روحی ( افکار و رفتار )، فشار خون و ضربان قلب کنترل گردد تا در صورت احتمال افت فشار خون ، اقدامات لازم انجام شود .
‎-با توجه به تداخلات دارویی گسترده ی تترابنازین لازم است لیست دارو های بیمار بطور کامل بررسی گردد. ( خصوصا سابقه ی مصرف MAOIs حداقل ۱۴ روز پیش از شروع درمان با تترابنازین و سابقه ی مصرف رزرپین ۲۰ روز پیش از شروع مصرف تترابنازین از بیمار یا همراه پرسیده شود)