ایزونیازید

ایزونیازید همراه با سایر داروهای ضد سل در درمان سل و به تنهایی برای پیشگیری از بروز این بیماری مصرف می شود.

ایزونیازید یک آنتی بیوتیک باکتریواستاتیک است که به نظر می رسد با تداخل در سنتز دیواره سلولی موجب مرگ باکتری می شود.

این دارو از راه خوراکی به خوبی جذب می شود اما ممکن است در عبور اول از کبد متابولیزه شود. جذب فراهمی زیستن این دارو در صورت مصرف همزمان با غذا ممکن است به مقدار قابل ملاحظه ایی کاهش یابد . پس از جذب به طور گسترده در بافتها و مایعات بدن منتشر می شود. اوج عظمت دارو سرمی دارو 2-1 ساعت بعد از مصرف حاصل می شود. نیمه عمر ایزونیازید متغییر و ممکن است بین 6-1 ساعت باشد (به سرعت استیلاسیون دارو در کبد بستگی دارد )، دفع دارو عمدتاً کلیوی است .

این دارو در صورت ابتلا بیمار به نارسایی کبدی ناشی از داروها، نباید مصرف شود.

تهوع، استفراغ، نوریت محیطی با مصرف مقادیر زیاد، نوریت ابتیک، تشنج، حملات سایکوتیک، واکنش های حساسیت مفرط شامل تب، اریتم مولتی فرم پورپورا و اگرانولوسیتوز، هپاتیت، سیستمیک، پلاگر، زیادی قند خون وژینکوماستی با مصرف این دارو گزارش شده اند.

سمیت ایزونیازید برای کبد در صورت مصرف همزمان ایزوفلوران، ریفامپین وسایر داروهای سمی برای کبد با این دارو افزایش می یابد.دارو های آنتی اسید جذب ایزونیازید را کاهش می دهد . در صورت مصرف همزمان این دارو با سیکلوسیرین خطر مسمومیتCNS افزایش می یابد. متابولیسم کاربامازپین، اتوسوکسیمید وفنی توئین به وسیله ایزونیازید مهار می شود واز اینرو اثر این داروها افزایش می یابد . همچنین، در صورت مصرف همزمان کاربامازپین، سمیت ایزونیازید برای کبد افزایش می یابد. متابولیسم دیاسپام نیز توسط این دارو مهار می شود . ایزونیازید احتمالاًغلظت پلاسمایی تئوفیلین و وارفارین را افزایش می دهد.

در صورت عیب کار کبد، عیب کار کلیه،استیلاسیون کند کبدی، صرع،سابقه سایکوز، اعتیاد به الکلو پورفیلی با احتیاط فراوان مصرف شود.

1- بیمار یا اطرافیان وی را باید از نظر تشخیص علایم اختلال کبدی اگاه ساخت و به بیمار یادآور شد، در صورت بروز علایم این اختلال از جمله تهوع مداوم، استفراغ، بی حالی یا یرقان فوراً مصرف ایزونیازید را قطع و پزشک مراجعه کند.
2- در صورت تحریک گوارشی، می توان این دارو را با غذا مصرف کرد، اما در این صورت جذب دارو کاهش خواهد یافت.