پروگوانیل

Proguanil یک ترکیب دارای دوگوانید می باشد که فعالیت ضد مالاریایی ضعیفی دارد تا زمانیکه در بدن به سیکلوگوانیل ضد مالاریا تبدیل می شود. سیکلوگوانیل همانند پیریمتامین باعث مهار آنزیم plasmodial dihydrofulate reductase می شود و از این طریق مانع سنتز اسیدهای نوکلیک انگل مالاریا می شود. پروگوانیل به فرم هیدروکلریدبرای پروفیلاکسی شیمیایی مالاریا البته همراه با کلروکین و یا با atovaquone به کار می رود. اثر کشندگی شیزونت ها در مورد سیکلوگوانیل آن قدر آهسته است که نمی توان آن را به تنهایی جهت مقاصد درمانی مورد استفاده قرار داد و در درمان مالاریای فالسیپوروم بدون عارضه هیدروکلرید پروگوانیل همراه با atovaquone تجویز می شود. در مورد پروفیلاکسی مالاریا در ترکیب با کلروکین، دوز معمول روزانه بالغین 200 میلی گرم هیدروکلرید پروگوانیل است که بعد از غذا باید مصرف شود و جهت پروفیلاکسی در ترکیب با atovaquone 250 میلی گرمی این مقدار 100 میلی گرم می باشد. قویاً توصیه می گردد که پروفیلاکسی مسافران بایستی یک هفته قبل از تماس با مالاریا انجام گیرد ولی اگر ممکن نباشد می توان آن را یک یا دو روز قبل از سفر انجام داد. در طول تماس تجویز دارو ادامه دارد و حداقل به مدت 4 هفته بعد از ترک آن مناطق مصرف می شود (اگر دارو همراه با atovaquone داده شود این مدت یک هفته می باشد). در درمان مالاریایی فالسیپوروم دوز معمول بالغین mg400 هیدروکلرید پروگوانیل همراه با mg100 atovaquone می باشد که هر دو به صورت خوراکی و در دوز منفرد به مدت 3 روز پی درپی می باشند.
هم چنین قبلاً سیکلوگوانیل به طریق تزریق داخل عضلانی و به صورت سوسپانسیون روغنی embonate تجویز می گردید.

Proguanil به سهولت از مسیر گوارشی متعاقب تجویز خوراکی جذب می گردد و اوج غلظت پلاسمایی آن طی 4 ساعت ایجاد می شود. در کبد متابولیزه می گردد و متابولیت فعال آن یعنی cycloguanilتولید می شود. اوج غلظت پلاسمایی سیکلوگوانیل یک ساعت بعد از اوج غلظت پلاسمایی داروی مادر ایجاد می شود. نیمه عمر هر دو ماده فوق 20 ساعت می باشد. حدود 40 تا 60 % Proguanil در ادرار دفع می شود که 60 % آن به صورت داروی تغییر نکرده و 30 % به فرم سیکلوگوانیل می باشد. دفع آن از طریق مدفوع نیز رخ می دهد. پروگوانیل در شیر مادر توزیع می گردد (در مقادیر کم) که البته باعث ایجاد پروفیلاکسی شیمیایی در نوزاد شیرخوار نمی گردد.

جدا از عدم تحمل معده، اسهال و بعضی موارد گزارش شده از زخم های آفتی از عوارض جانبی دوزهای معمول این دارو هستند. گزارش های نادری از واکنش های افزایش حساسیت و آنژیوادم موجود می باشد. در بیماران مبتلا به نقایص شدید کلیوی اختلالات و تغییرات خونی مشاهده می شود. در مصرف بیش از اندازه ناراحتی های اپی گاستر، استفراغ و ناراحتی های کلیوی و هماچوری دیده می شود. در افراد مبتلا به اختلالات کلیوی این دارو باید با دقت مصرف شود و کاهش دوز انجام گیرد. می توان آن را در طی حاملگی نیز تجویز نمود اما محققین انگلیسی توصیه می کنند که همراه آن مکمل فولات نیز تجویز شود (5mg روزانه فولیک اسید).

این دارو با fluvoxamine و وارفارین تداخل دارویی دارد. که در مورد وارفارین هماچوری و افزایش نسبت پروترومبین رخ می دهد.