کنین

کینین در درمان مالاریای ناشی از پلاسمودیوم فالسیپارم مقاوم به کلروکین یا در صورتی که ارگانیسم عامل، نا مشخص باشد یا انکه گونه های مختلف پلاسمودیوم در بروز بیماری دخالت داشته باشند، مصرف می شوند. این دارو همچنین در پیشگیری یا درمان گرفتگی شبانه عضلات پا ( ناشی از ارتریت ، دیابت، واریس، ترومبوفلیت و آترواسکلروز ) مصرف می شود.

به نظر می رسد این دارو در وزیکول های اسید انگل مالاریا تجمع می یابد با تغییر Ph داخل سلولی موجب مرگ تک یاخته می شود.

جذب این دارو از راه خوراکی سریع و نسبتاً کامل است. بیش از 80 درصد دارو در کبد متابولیزه می شود . غلظت سرمی دارو 3-1 ساعت پس از مصرف به اوج خود می رسد نیمه دارو حدود 18 – 11 ساعت است. دفع دارو عمدتاً کلیوی است و با اسیدی کردن ادرار دفع آن نیز افزایش می یابد.

این دارو در صورت وجود سابقه حساسیت مفرط به دارو ابتلای بیمار به هموگلوبینوری، وزوز گوش و نوریت چشمی ونیز برای پیشگیری از مالاریا نباید مصرف شود.

علایم سینکونیسم شامل وزوز گوش ، سردرد، پوست داغ و برافروخته، تهوع، درد شکم، بثورات جلدی، اختلالات بینایی( از جمله کوری موقت ) و اغتشاش شعور با مصرف این دارو گزارش شده است.

خطر بروز آریتمی بطنی در صورت مصرف همزمان ترفنادین با این دارو افزایش می ابد. غلظت پلاسمایی دیگوکسین توسط کینین افزایش می یابد. سایمیتیدین متابولیسم کینین را مهار می کند و غلظت پلاسمایی دارو را افزایش می دهد.

1- مصرف دارو در مواد زیر باید با احتیاط فراوان صورت گیرد : فیبریلاسیون دهلیزی، اختلال های هدایتی قلب، بلوک قلبی، کمبود G6PD، میاستنی گراو، سابقه پور پورای همراه با کاهش پلاکت های خون، کاهش قند خون.
2- در طول درمان با این دارو از راه تزریقی، گلوکز خون باید به طور منظور اندازه گیری شود.

1- برای کاهش تحریک گوارشی ناشی از دارو بهتر است آن را با غذا یا بعد از آن مصرف کرد.
2- این دارو بیش از مقدار تجویز شده نباید مصرف شود.
3- دوره درمان با این دارو باید کامل شود.
4- در صورت بروز تاری دید یا هر گونه اختلال بینایی باید احتیاط شود.