فن ترمین

فن ترمین یک محرک مرکزی با اثر سیمپاتومیمتیکی غیر مستقیم است و با عملکردهای مشابه با دگزامفتامین به صورت خوراکی و به فرم هیدروکلرید یا به صورت پایه به عنوان یک داروی ضد اشتها در درمان کوتاه مدت چاقی متوسط تا شدید مصرف می شود. اگرچه دیگر مواد محرک جهت این کاربرد توصیه نمی شوند. دوز معمول فن ترمین 15 تا 30 میلی گرم و یک بار در روز قبل از صبحانه است که به صورت کمپلکس رزین تبادل کننده یون تجویز می شود که دارای آزادسازی اصلاح شده است. دوز پیشنهادی فرم هیدروکلرید 8 میلی گرم و 3 بار در روز و قبل از غذا می باشد و یا 15 تا 5/37 میلی گرم یکبار در روز و در صبح می باشد. نباید بیش از چند هفته تجویز گردد.

این دارو به سهولت از مسیر گوارشی جذب می شود و بخشی از آن به صورت تغییر نکرده و بخشی به صورت متابولیت ها از طریق ادرار دفع می شود.

همانند سولفات دگزامفتامین و در مصرف فن ترمین ممکن است کهیر ایجاد شود. در بیماران تحت درمان هایپرتانسیون ریوی مشاهده شده است و در بیمارانی که این دارو را همراه با یک داروی ضد اشتهایی دیگر مصرف می کنند مثل فن فلورامین یا دگزفن فلورامین نقائص دریچه ای قلب ایجاد شده است. این عوارض جانبی و راههای پیشگیری از آن ها در مبحث فن فلورامین مطرح شده اند.

فن ترمین یک سیمپاتومیمتیک با اثر غیر مستقیم است که همانند دگزامفتامین می تواند با داروهای دیگر تداخل داشته باشد.