لیوتیرونین سدیم

ليوتيرونين براي تشخيص و درمان كم كاري تيروئيد، پيشگيري و درمان گواتر و سرطان تيروئيد و همچنين بررسي عملكرد غده تيروئيد به كار مي رود.

هورمون هاي تيروئيدي داراي دو اثر آنابوليك و كاتابوليك مي باشند و در متابوليسم طبيعي، رشد و تكامل، خصوصاً تكامل سيستم عصبي كودكان نقش دارند.

تقريباً 95درصد از راه خوراكي جذب مي شود. اتصال پروتئيني دارو زياد(بيش از 99 درصد) مي باشد و مقادير كمي از آن در كبد متابوليزه و در صفرا ترشح مي شود. زمان رسيدن به حداكثر اثرات درماني 72-48 ساعت است و پس از قطع دارو، ‌اثر آن تا 72 ساعت باقي مي ماند.

اين دارو در تيروتوكسيكوز، سابقه پركاري تيروئيد، حساسيت به هورمون هاي تيروئيدي و بيماري هاي قلبي-عروقي( آنژين صدري، آترواسكلروز، بيماري سرخگ كرونر، فشار خون بالا و انفاركتوس ميوكارد) نبايد مصرف شود.

درد آنژيني، آريتمي قلبي، طپش قلب، كرامپ هاي عضلاني، تاكي كاردي، اسهال، استفراغ، لرزش، بي قراري، تحريك پذيري، بي خوابي، سردرد، گرگرفتگي، تعريق، كاهش وزن و ضعف عضلاني از عوارض جانبي دارو هستند.

در صورت مصرف همزمان با داروهاي ضد انعقاد خوراكي، تنظيم مقدار مصرف آنها بر اساس زمان پروترومبين لازم است. كلستيرامين سبب تأخير و جلوگيري از جذب دارو مي شود، بنابراين بين تجويز دو دارو بايد 5-4 ساعت فاصله باشد. مصرف همزمان با داروهاي مقلد سمپاتيك، اثر دارو را زياد مي كند.

1. براي افراد مسن، بيماران قلبي-عروقي، بيماران مبتلا به ديابت بايد با احتياط تجويز شود.
2. در بيماران ديابتي ممكن است نياز به افزايش مقدار مصرف داروهاي ضد ديابت باشد.
3. در دوران بارداري ممكن است اندازه گيري تيرو تروپين سرم براي تنظيم مقدار مصرف دارو لازم باشد.
4. بيماران مبتلا به ميكزدم يا مبتلايان به كم كاري طولاني مدت تيروئيد ممكن است به اثرات هورمون هاي تيروئيدي حساس تر باشند.

1. دارو به ميزان تجويز شده و در زمان معيني از روز مصرف شود.
2. هنگامي كه اثر سريع يا قابل برگشت مورد نظر باشد و نيز اگر جذب گوارشي يا تبديل محيطي T4 به T3 دچار اختلال شده باشد، اين دارو بر لووتيروكسين ترجيح داده مي شود. تنظيم مقدار مصرف اين دارو مشكل تر است و ممكن است عوارض قلبي ايجاد كند.
3. اگر علائم پركاري تيروئيدي رخ دهد، بايد دارو به مدت 3-2 روز قطع شود و سپس مقدار كمتري از دارو شروع گردد.