آمی سولپراید

این دارو عمدتاً در درمان سایکوزهائی همچون اسکیزوفرنیا و در برخی موارد جهت درمان افسردگی بکار می رود.

از طریق دستگاه گوارشی جذب شده، فراهمی زیستی آن 48-43% است. پیک اولیه سطح پلاسمائی آن یک ساعت و پیک دوم آن 4-3 ساعت بعد از مصرف خوراکی پدیدار می شود. باند پروتئینی آن حدود 16% است. متابولیسم آن محدود و بیشترین میزان دارو بصورت تغییر نیافته در ادرار و مدفوع یافت می شود. نیمه عمر حذفی آن حدود 12 ساعت است.

بیخوابی، اضطراب، بیقراری، خواب آلودگی، اختلالات گوارشی، یبوست، تهوع و استفراغ، خشکی دهان، واکنشهای آلرژیک، تستهای عملکرد کبدی ابنورمال و تشنج. هیپرپرولاکتینمی که باعث گالاکتوه، آمنوره،اختلال باروری، ژینکوماستی سینه ودیسفانکشن جنسی می شود.افزایش وزن، عوارض حرکتی اکستراپیریمیدال وابسته به دوز، کاردیودیسکنزی در مصرف دراز مدت، سندرم نوروپتیک بدخیم، هیپوتانسیون برادیکاردی، طولانی شدن QT، آریتمی Torsade point.

1- این دارو همراه با داروهایی مثل برخی آنتی آریتمیها، سیزاپراید، تیوریدازین، اریترومایسین و تالوفانترین که باعث ایجاد آریتمی هائی مثل Torsade point می شوند، نبایستی تجویز گردد. خطر ایجاد آریتمی در مصرف همزمان این دارو با داروهائی مثل بتابلوکرها، بلوکرهای کانالهای کلسیمی، کلونیدین، دیگوکسین، گوانفاسین، دیورتیکهای تخلیه کننده پتاسیم، پیموزاید، هالوپریدول، ضد افسردگیهای سه حلقه ای و لیتیم، تجویز احتیاط آمیز این دارو را الزامی می سازد.
2- افزایش اثرات دپرسانتی CNS با داروهائی مثل الکل.
3- افزایش اثرات ضد فشار خونی داروهای آنتی هیپرتانسیو.
4- تداخل فعالیت ضد دوپامینی این دارو با داروهای دوپامینرژیکی مثل لوودوپا.

1- خطر طولانی شدن QT در بیماران با سابقه قبلی برادیکاردی و هیپوکالمی وجود دارد لذا قبل از تجویز این دارو بایستی شرایط فوق در نظر گرفته شوند.
2- این دارو در بیماران دچار فئوکروموستیوما یا تومورهای وابسته به پرولاکتین نبایستی تجویز شود.
3- در بیماران با اختلالات شدید کلیوی، تاریخچه اپی لپسی یا بیماری پارکینسون بایستی با احتیاط تجویز گردد.
4- ریسک هیپوتانسیون و خواب آلودگی ناشی از این دارو در افراد مسن افزایش می یابد.
5- در قطع ناگهانی این دارو، ندرتاً علائم ترک دیده می شود، لذا قطع دارو بایستی بتدریج انجام گیرد.