اپیکا

ايپكا به عنوان ماده قي آور در درمان اضطراري مصرف مقادير بيش از حد داروها و در درمان مسموميت ها تجويز مي شود.

اثر ايپكا عمدتاً ناشي از آلكالوئيدهاي اصلي آن يعني امتين و سفالين مي باشد. اين آلكالوئيدها از طريق موضعي سبب تحريك مخاط معده و از طريق مركزي سبب تحريك منطقه ماشه اي گيرنده هاي شيميايي (CTZ) در بصل النخاع شده و سبب بروز استفراغ مي گردند.

اثر دارو پس از 30-20 دقيقه شروع مي شود. طول مدت اثر دارو 30-25 دقيقه مي باشد. دارو به آهستگي از بدن دفع مي گردد به طوري كه تا 60 روز پس از مصرف آن را در ادرار مي توان تشخيص داد.

1. اين فرآورده در مسموميت با مواد خورنده قوي ( مانند اسيدها يا قليايي ها) و نيز مسموميت با مواد نفتي نبايد مصرف شود.
2. از مصرف اين فرآورده در مواردي كه احتمال آسپيراسيون محتويات معده وجود دارد، مانند اغما يا عدم هوشياري بيمار، و نيز در صورت شوك احتمال بروز تشنج و بيماري قلبي عروقي بايد خودداري كرد.

علائم مصرف بيش از حد عبارتند از اسهال، تهوع و يا استفراغ مداوم، كرامپ معده، اشكال در تنفس، خستگي غير عادي و سفتي عضلات، در صورت جذب، دارو داراي اثرات قلبي است.

ذغال فعال شده شربت ايپكا را جذب كرده و اثر قي آور آن راكاهش مي دهد. اگر استفاده هر دو دارو ضرورت داشته باشد ذغال فعال پس از استفراغ ناشي از ايپكا داده شود. مصرف داروهاي ضد استفراغ اثر آن را كاهش مي دهد.

1. در مواردي كه احتمال آسپيراسيون وجود دارد از جمله اغماء با احتياط فراوان مصرف گردد.
2. در مسموميت با اسيدها و مواد قليايي قوي با احتياط فراوان و با در نظر گرفتن شرايط بيمار بايد استفاده شود.

1. از مصرف همزمان دارو با شير يا نوشابه هاي گاز دار خودداري شود.
2. ذغال فعال شده فقط پس از بروز استفراغ به دنبال مصرف شربت ايپكا مصرف شود.