نئوستیگمین

نئوستیگمین در درمان ضعف عضلانی ناشی از بیماری میاستنی‌گراو، احتباس غیر انسدادی ادرار بعد از عمل جراحی و به عنوان پادزهر توبوکورارین و سایر داروهای مسدد عصبی- عضلانی غیر دپولاریزان مصرف می شود.

این دارو از هیدرولیز استیل کولین به وسیله استیل کولین استراز جلوگیری می کند و در نتیجه انتقال تکان‌های عصبی از محل اتصال عصب – عضله را تسهیل می نماید.نئوستیگمین می‌تواند بر سلول‌هاو نرون‌های گانگلیون اتونوم در CNS نیز اثر نماید. این دارو همچنین با افزایش تحریک و تنوس عضلات معده، کاهش انقباض معده بعد از عمل جراحی را بر طرف می کند. بعلاوه، با طولانی کردن اثر استیل کولین در صفحه انتهایی باعث افزایش قدرت عضلانی بیماران میاستنی گراو می‌شود، در حالیکه این اثر نزد سایر بیماران مشاهده نمی‌شود.

نئوستیگمین پس از تزریق عضلانی سریعاً جذب می شود. در پلاسما و کبد متابولیزه می‌شود و دفع آن کلیوی می‌باشد.

از عوارض شایع این دارو می‌توان از اسهال، تهوع یا استفراغ، کرامپ یا درد معده، افزایش غیر عادی تعریق و ترشح بزاق را نام برد.

اثر انسداد عصبی- عضلانی ناشی از آمینوگلیکوزیدهای سیستمیک، داروهای بیهوش کننده استنشاقی هیدروکربنه، بیحس کننده‌های موضعی تزریقی و کلیندامایسین راتشدید می‌کند. در صورت مصرف همزمان با سایر مهارکننده های کولین استراز ممکن است منجر به مسمومیت اضافی گردد. ممکن است در مصرف همزمان با داروهای مسدد عصبی- عضلانی دپولاریزان مانند سوکسینیل کولین اثر آنها کاهش یابد. در صورت مصرف همزمان پروکائین آمیدیا کینیدین با این دارو فعالیت انسداد عصبی- عضلانی و یا اثر ثانویه ضدموسکارینی این دارو ممکن است اثر ضد میاستنی گراو نئوستیگمین را خنثی کند.

1- در صورت وجود انسداد مکانیکی روده یا مجاری ادرار با احتیاط فراوان تجویز شود.
2- در مصرف این دارو پس از جراحی باید احتیاط کرد، زیرا ممکن است مشکلات تنفسی ناشی از درد پس از عمل جراحی، تسکین، احتباس ترشحات یا آتلکتازی را تشدید کند.
3- در موارد زیر با احتیاط مصرف شود : آسم ، برادیکاری، انفارکتوس اخیر میوکارد، پارکینسون، قطع عصب واگ، زخم معده، ناراحتی کلیه.

1- مصرف این دارو با غذا یا شیر احتمال بروز عوارض جانبی را کاهش می‌دهد.
2- در صورت تجویز داخل وریدی دارو توصیه می‌شود مقئار 2/1 – 6/0 میلی گرم آتروپین قبل یا همزمان با نئوستیگمین برای مقابله با اثرات جانبی موسکارینی دارو تجویز گردد.