افدرین

افدرین برای درمان علامتی آسم نایژه ای و انسداد برگشت پذیر راه های تنفسی، رفع احتقان بینی یا محرک سیتم عصبی مرکزی مصرف می شود. به علاوه، این دارو برای برگردان کاهش فشار خون ناشی از بی حسی نخاعی یا اپیدورال نیز به صورت آهسته انفوزیون می شود.

افدرین یک مقلد سمپاتیک است که به طور مستقیم و غیر مستقیم در گیرنده های آلفا و بتا آدرنرژیک اثر می کند. این دارو با تحریک گیرنده های بتا دوادرنرژیک، عضلات صاف نایژه را شل می کند و با برطرف نمدن اسپاسم خفیف نایژه ظرفیت حیاتی را افزایش می دهد و عمل تهویه را بهبود می بخشد. به علاوه، با تحریک گیرنده های آلفا و بتا آدرنرژیک و افزایش آزاد سازی نوراپی نفرین از اعصاب سمپاتیک باعث افزایش فشار خون سیستولی و دیاستولی و افزایش برونده قلبی می گردد.

متابولیسم دارو کبدی است و پس از تزریق عضلانی یا زیر جلدی به سرعت جذب می شود. دفع دارو کلیوی است. اثر دارو 20-10 دقیقه پس از تزریق داخل عضلانی شروع و 60- 30 دقیقه پس از تجویز50-25 میلی گرم باقی می ماند.

آریتمی، تاکی کاردی، اظطراب، آریتمی، زبان خشک شده، بیقراری، بی اشتهایی، درد آنژین، انقباض عروقی و افزایش فشار خون، گشادی عروق و کاهش فشار خون، سردرد، احتباس ادراری، لرزش، تعریق و بی خوابی از عوارض شایع افترین می باشند.

مصرف همزمان کلروفرم ،یا هالوتان با افدرین ممکن است خطر آریتمی شدید بطنی را به ویژه در بیماران دارای سابقه بیماری قلبی افزایش دهد. مصرف همزمان این دارو با مسددهای بتا ممکن است با خطر افزایش فشار خون و برادی کاردی شدید با احتمال لیست قلب همراه باشد. مصرف همزمان افدرین با مهار کننده های منوآمین اکسیداز ممکن است اثرات تحریک قلبی – عروقی افدرین را درنتیجه آزاد شدن کاتکولامین‌ها طولانی و تشدید نماید . مصرف همزمان این دارو با گلیکوزید‌های دیژیتال ممکن است خطر آریتمی قلبی را افزایش دهد.

1- در صورت وجود بیماری های قلبی، عروقی شامل آنژیم سدری، آریتمی قلبی، نارسایی عروق کرونر، پر کاری تیروئید، دیابت، بیماری ایسکمی قلبی، افزایش فشار خون، نقص عملکرد کلیوی باید با احتیاط مصرف شود.
2- این دارو در مقایسه با سایر محرک های گیرنده بتا دوادرنرژیک عوارض جانبی بیشتری دارد و به دلیل بروز آریتمی و سایر عوارض جانبی ، کمتر مناسب است. از این رو، حتی الامکان باید از مصرف این دارو خودداری گردد.
3- در صورت وجود هیپرتروفی پروستات مصرف دارو ممکن است باعث احتباس حاد ادرار شود.
4- تداخل دارو با مهار کننده های منوآمین اکسید از نظر بالینی اهمیت فراوان دارد.
5- دفع دارو ومتابولیت هایش در صورت اسیدی شدن ادرار افزایش و قلیایی شدن ادرار کاهش می یابد.

1- برای به حداقل رسانیدن احتمال بی خوابی ،دارو چندین ساعت قبل از خواب مصرف شود.
2- در صورت سابقه حساسیت نسبت به مقلدهای سمپاتیک یا وجود بیماری های قلبی – عروقی این دارو با احتیاط مصرف شود.
3- مصرف همزمان دارو با مسددهای بتا آدرنرژیک، کدئین، گلیکوزید های دیژیتال، مهار کننده های منوآمین اکسیداز و داروهای ضد افسردگی 3 حلقه ایی باید با احتیاط صورت پذیرد.