ورتیپورفین

Verteporfin در درمان فتودینامیک دژنراسیون ماکولار وابسته به سن کاربرد دارد. متعاقب تجویز داخل وریدی این دارو در سلولهای آندوتلیال عروق خونی در حال رشد از جمله عروق خونی شبکیه تجمع می یابد و هنگام فعال شدن توسط نور لیزر باعث ایجاد انسدادهای عروق موضعی می گردد و این امر باعث مهار عروق سازی جدید و کاهش سیر نقصان تیزبینی می گردد. به صورت انفوزیون داخل وریدی طی 10 دقیقه و با دوز mg/m 6 تجویز می گردد و 15 دقیقه بعد از شروع انفوزیون با نور لیزر با طول موج 689 نانومتر پیگیری می گردد. دوز نوردهی پیشنهادی j/cm50 طی 83 ثانیه می باشد و درمان را می توان هر 3 ماه تکرار نمود. از این دارو در اختلالات دیگر مثل نئوپلاسم های بدخیم نیز استفاده می گردد.

متعاقب تجویز داخل وریدی نیمه عمر حذف نهایی پلاسمایی آن 5 تا 6 ساعت می باشد. میزان اتصال به پروتئین حدود 90% می باشد و در کبد متابولیزه می شود و از طریق صفرا در مدفوع دفع می گردد که عمدتاً به صورت تغییر نکرده می باشد. کمتر از یک درصد دوز تجویزی از طریق ادرار دفع می گردد.

در تمامی بیماران حساسیت به نور رخ خواهد داد و تا 2 الی 5 روز بعد از درمان بیماران نباید در معرض نور مستقیم خورشید قرار بگیرند اگر چه تماس با نور داخل خانه مفید است چرا که باعث غیر فعال شدن تدریجی بقایای دارو می شود. سردرد، واکنش در محل تزریق و اختلالات دید به صورت شایع رخ می دهند. خارج شدن دارو از عروق در محل تزریق می تواند شدید باشد و می تواند باعث توقف روند درمانی شود. بیمارانی که دچار کاهش شدید بینایی می شوند تا زمان بهبود این مشکل نباید تحت درمان مجدد قرار بگیرند. از دیگر عوارض جانبی می توان به واکنش های افزایش حساسیت، درد ناشی از انفوزیون (عمدتاً به صورت درد پشت)، درد قفسه سینه، اختلالات گوارشی، فیبریلاسیون دهلیزی، افزایش فشار خون، کاهش شنوایی و آنمی اشاره کرد. در اختلالات کبدی مصرف دارو باید با احتیاط صورت پذیرد.

Verteporfin را نباید با دیگر داروهایی که می توانند باعث حساسیت نوری شوند تجویز نمود چرا که در غیر این صورت خطر واکنش های احتمالی زیاد می شود.